In 1888 maakte de Deventer bevolking kennis met het wonderlijke landschap dat uit de fantasie van de Amsterdamse tuinarchitect Leonard A.Springer was ontsproten.
Hij creëerde op het bestaande driehoekige bastion een natuurlijk ogend en afwisselend park met hoogten en dalen. De eiken, kastanjes en esdoorns die hij toen liet aanbrengen zijn nu na meer dan 100 jaar, uitgegroeid tot machtige en hoge bomen. Heden ten dage zijn deze bomen onderdeel van een park met enkele nieuwe, opvallende onderdelen waarvan de tuinarchitect Springer in 19e eeuw niet had kunnen dromen.
Helaas werd in de jaren tachtig van de twintigste eeuw besloten het eiland te sluiten. Vandalisme en dierenmishandeling waren een dagelijks voorkomend misdrijf op het eiland.
Om te komen tot een park dat paste in de twintigste eeuw moesten een aantal zaken op het eiland aangebracht worden die ervoor zouden zorgen dat er dagelijks ‘verkeer’ op het eiland plaatsvond.
Zo kwam er het paviljoen (De Mandala) op het hoogste punt van het eiland , ontworpen in fin-de-siècle stijl en in dezelfde stijl werd een muziekkoepel en werden dierenverblijven ontworpen.

De renovatie van het eiland is door de gemeente Deventer in nauwe samenwerking met het plaatselijke bedrijfsleven aangepakt. Particulier initiatief vervat in een ambitieus Public Private Partnership’ , een zogenaamd PPP –project. Twee zaken waren bij dit project van belang: Deventer kreeg een geliefd plekje in haar stad terug en er was een economische impuls door het creëren van 7 banen die door de renovatie tot stand kwamen. Op 4 juli 1992 werd het Vogeleiland heropend